พูดแรงใส่แม่

นนนั่งต่อเลโก้อยู่ที่พื้นห้องนั่งเล่น เกือบเสร็จเป็นรถบรรทุกคันใหญ่ เหลือแค่ใส่ล้ออีกข้าง

แม่เอ๋เดินมาบอกว่า “ได้เวลากินข้าวแล้วลูก เก็บของก่อนนะ”

นนตวาดออกไปว่า “ไม่กิน! ยังต่อไม่เสร็จ!” เสียงดังกว่าที่ตัวเองคาดไว้

แม่หยุดมอง แล้วเดินกลับเข้าครัวเงียบๆ

นนมือยังถือล้อเลโก้อยู่ ใจเริ่มไม่สบาย เขารู้ว่าโกรธ แต่ไม่ได้อยากให้แม่เสียใจ

นนมองออกไปทางหน้าต่าง เห็นสวนของตาบุญข้างบ้าน — ตาบุญกำลังรดน้ำต้นโหระพา ทีละต้น ค่อยๆ ไม่รีบ

ตาบุญเหลือบมาเห็นนนทางหน้าต่าง ยิ้มนิดๆ แล้วก้มรดต้นต่อไปเงียบๆ

นนนั่งคิด — จะเดินไปขอโทษแม่ดี หรือนั่งเฉยทำเป็นลืม หรือรอให้แม่มาคุยก่อน

(ลองหยุดถามลูกว่า ถ้าเป็นลูกจะทำยังไง)

นนวางเลโก้ลง เดินไปที่ครัว

“แม่ครับ ขอโทษนะ นนพูดแรงไป”

แม่หันมามองเขา ยิ้ม แล้วลูบหัวเบาๆ

“ขอบใจที่บอกแม่นะลูก แม่รอได้ ต่อให้เสร็จก่อนแล้วค่อยมากินข้าวด้วยกัน”

นนรู้สึกเบาในใจ เหมือนก้อนหนักๆ หล่นออกไป

พระพุทธเจ้าเรียกการที่นนตั้งใจพูดให้ดีว่า สัมมาวาจา แปลว่า พูดดี พูดจริง และฟังก่อนตอบ