เลโก้รก ห้องรก

เช้าวันเสาร์ นนวิ่งเข้าห้องเล่นของตัวเอง อยากต่อเลโก้

เปิดประตู — เห็นของกองเต็มพื้น รถบรรทุก หนังสือนิทาน ปืนฉีดน้ำ ตุ๊กตา ลูกบอล กระจายไปทั่ว

นนยืนงงๆ ของเยอะจนเลโก้ก็หาไม่เจอ

ในใจรู้สึกอืดๆ เหมือนสมองหมุนไปหมุนมา ไม่รู้จะเริ่มที่ตรงไหน

นนเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไป — ที่สวนข้างบ้าน ตาบุญกำลังเก็บใบไม้แห้ง วันนี้ใบไม้เยอะเป็นพิเศษ

ตาบุญหยิบไม้กวาด เริ่มกวาดมุมเดียวก่อน — มุมข้างต้นมะกรูด ค่อยๆ กวาดเข้ากองเล็กๆ แล้วค่อยขยับไปมุมต่อไป

นนเห็นแล้วเข้าใจอะไรนิดๆ

นนกลับมามองห้อง — เขาจะเริ่มเก็บที่ไหนดี?

(ลองหยุดถามลูกว่า ถ้าเป็นลูกจะเริ่มที่ไหน)

นนเลือกมุมเดียวก่อน — มุมหน้าตู้ที่เลโก้กระจายอยู่ ค่อยๆ หยิบทีละชิ้นใส่กล่อง

ทำสักพัก มุมหน้าตู้ก็โล่ง เลโก้รวมอยู่ในกล่องครบ

นนขยับไปมุมข้างหน้าต่าง เก็บรถบรรทุกใส่ลังของเล่น

ในใจเริ่มเบาขึ้น — ไม่ต้องคิดทุกอย่างพร้อมกัน คิดทีละมุม

พระพุทธเจ้าเรียกการที่นนเลือกมุมหนึ่งก่อนค่อยขยับว่า ปัญญา แปลว่า รู้จักคิดให้ดีก่อนทำ